روستای گـــوار

روستای گـــوار

روستای گـــوار از توابع بخش مرکزی اراک وبا جمعیت ثابت 2700 نفر در جنوب غربی اراک واقع شده است. این روستا در جنوب اراک حدود 25 کیلومتری اراک واقع شده است. گوار شهرکی خوش آب و هوا است که توابع بسیار دارد. بهمن اسفندیار در آنجا بندی بسته تا آب بالا آمده و آن دیار معمور شده است. نام اولیه گوار شمس آباد بوده که فعلا این نام در صورت مزرعه شرقی ده ضبط است. عده ای از شیراز که اکنون هم به نام شیرازی ها معروفند؛ (اینان از فرزندان وحید عصر آخوند ملا محمد علی شیرازی رحمت اله هستند. آن شخصبت تابناک فقهی که نام و نشانی بلند در عرصه فقهی دارد، داری تالیفات عمیق علمی و تفسیری می باشند و در سال 1320 در گوار رحلت فرمودند. رویاهای صادقه بی شمار و تمسک مردم به مزار آن شخصیت بزرگ و عرض حاجت از حرم پاک او بر عظمت شخصیتی آن رادمرد علمی می افزاید. نوه ایشان مرحوم ملا محمد صادق که کمی بالاتر از پدر بزرگ مدفون است شخصیتی که مرحوم حاج شیخ عباس قمی صاحب مفاتیح الجنان قبل از دعای روز یکشنبه در ابتدای مفاتیح الجنان یاد می کند و برادر ایشان مرحوم ملا محمد باقر که در ابتدای قبرستان قدیم گوار مدفون است که در سنگ قبر او به دعلامه دهر یاد شده.) به ده مزبور کوچیده شدن و قناتی در غرب شمس آباد حفر کرده و دهی بنا نموده و کم کم نام کوار (شیراز) به جای اسم شمس آباد انتخاب کرده و این روستا بدین نام شناخت می شود.

لغت گوار به گمان ماخوذ از دومین جاه هایی است که اهورامزدا به نام گوار آفریده و آنجایی که سغدیان هستند و شاید این لغت راه هندوستان را پیش گرفته و از آن ناحیه به شیراز و از فارس به اراک و به این روستا آمده باشد. شیرازی ها که دو سوم گوار را تشکیل می دهند زیادند. قدمت بیش از هزار ساله این روستا و وجود علماء،شخصیت ها و شهدای گرانقدر، جایگاه ممتازی به این روستا بخشیده است. این همه افتخار در کنار هم جز به وجود دو شخصیت بزرگــــوار ممکن نبوده است. دو شخصیت هاشمی، نواده کریم اهل البیت امام حسن مجتبی (علیه السلام)که در دوران ورود با برکت آقا امام رضا (علیه السلام)به ایران،آنها نیز وارد ایران شده اند. امامزاده ابوالقاسم و علی (علیهماالسلام) گوار را مهد علم و معرفت ساخته اند. وجود علمای صاحب اثر و کتاب در این روستا به برکت قدوم دو تن از فرزندان رسول اله (صل اله علیه وآله وسلم) است.

امامزاده ابوالقاسم

این امامزاده بزرگوار و شهزاده عالیقدر و معصوم‌زاده والاتبار، فرزند حسن‌بن علی‌الخیر (برادر شهید فخ حسین علی‌الخیر) است. تاریخ شهادت شهید فخ سال 169 ه.ق است؛ امامزاده مدفون در گوار در اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم یعنی در زمان امام همام حضرت علی‌بن موسی‌الرضا (ع) زندگی می‌کرده و به احتمال قوی با زمان امامت حضرت جواد (ع) نیز معاصر بوده است. با این قرائن و امارات به این مفهوم پی می‌بریم که این بزرگوار با فرزندش شاهزاده علی به شوق دیدار حضرت علی‌بن موسی‌الرضا (ع)، هشتمین اختر تابناک آسمان ولایت به ایران هجرت نموده؛ چرا که انگیزه مهاجرت امامزادگان در آن عصر، چیزی جز دیدار رخسار باهرالانوار حضرت رضا (ع) نبوده است. وقتی این بزرگوار و سایر امامزادگان به ایران هجرت کردند، خوفی عظیم و ترسی شدید و هراسی زایدالوصف بر مامون وارد شد. امامزاده ابوالقاسم و پاره جگرش علی بعد از هجرت به ایران دچار تعقیب دشمن شدند و از ساروقمش یا موضع دیگری از دست سپاه خونخوار مامون به این منطقه آمدند و در اینجا توسط حکومت شناسایی و به شهادت رسیدند. آنگاه فردی از شیعیان این بخش یا این روستا برای اینکه آثار این دو بزرگوار از بین نرود سنگ قبری برای آنان آماده کرد. با نگاهی به سنگ قبر واضح است که با تعجیل نگاشته شده و بعد از نام امامزاده رحمه‌الـه آورده شده است. بر سنگ قبر امامزاده گوار این چنین منقوش است: هذا قبر ابوالقاسم ابن الحسن ابن علی ابن الحسن رحمه‌الـه. این شجره طیبه جز با جناب حسن (المکفوف) بن علی (العابد) بن الحسن (المثلث) به الحسن (المثنی) بن الامام الحسن المجتبی علیه‌السلام تطبیق ندارد و جهت اختصار به جای سه بار؛ یکبار انگاشته شده که این موضوع (حذف اسماء) در سابق هنگام حک شجره‌نامه بر الواح قبور یا کتب و اوراق و مدارک معمول بود و این نسب‌شناس است که باید امارات و قرائن و نشانه‌ها و تحقیقات و تطبیقات واسطه‌های محذوف را پیدا کند و هویت مفصل نسبی هر یک از این بزرگواران را تشخیص دهد.

این مکان مقدس دچار فرسودگی کامل شده بود به طوری که آب از سقف آن به درون چکه می کرد در سال 1378 به دست مبارک حضرت سید الاستاد آیت اله العظمی حاج سید محمد مهدی مرتضوی لنگرودی رضوان اله تعالی علیه کلنگ زنی تجدید بنا به زمین زده شد و به بنابر حسب الامر ایشان 14 نفر هیت امنا زیر نظر ایشان آغاز به کار نمودند و تا سال 1383 بدون دریافت حتی هزار تومان از اداره اوقاف با کمک مردم بنای عظیم با دهنه گنبد 12 متر و ارتفاع 30 متر تحت نظر معمار معروف ایران (معمار مسجد مقدس جمکران) حاج مهدی خداد قمی به اتمام رسید و ضریح منور نیز در همان سال نصب شد.

تمامی حقوق این سایت برای شهرداری اراک محفوظ است    شرایط استفاده    قوانین