شهر آوه

شهر آوه

در اسناد تاریخی چند هزارساله هم "آوه" می‌خوانندش و هم "آبه" اما امروزی‌ها آوه را زیباتر از واژه دیگری برای این شهر می‌دانند و اکنون که در بهار طبیعت قرار داریم و با بیش از هفت هزار سال قدمت، دومین کانون تشیع در تاریخ ایران به شمار می رود؛ در جنوب شهرستان ساوه زیباتر شده و در انتظار گردشگران نوروزی است. 

بناها و معماری استان مرکزی ار تنوع بالایی برخوردار است و از ستون‌های بلند و باستانی خورهه گرفته تا بازار تاریخی این شهر و تپه‌های تاریخی حکایت از قدمت چندین هزار ساله دارد که یکی از آنها شهر آوه، تپه باستانی و شهر زیر زمینی بیش از هفت هزار ساله آوه است.

آوه به لحاظ جغرافیایی در جنوب شهرستان ساوه و در 30 کیلومتری آن، در شمال شرق استان قرار دارد و از جنوب به کوه قدمگاه و از غرب به کوه پلنگ محدود می‌شود دارای آب و هوایی گرم و خشک است. در کنار قدمت دیرینه خود دارای جاذبه‌های گردشگری فراوان چه به لحاظ بناهای تاریخی و چه به لحاظ طبیعت منطقه است. 

مردم آوه از دیرباز مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری بودند و درآمد آنان از فعالیتهای زراعی، باغداری، دامداری، خدماتی و تولیدی تامین می‌شده و اکنون نیز با همان دین و مذهب مدافعان اسلام راستین هستند.

وجود تپه باستانی، آب انبار قدیمی، زیارتگاه‌های معروف به پیغمبر و شاهزاده سلیمان، کاروانسرای صفوی و آستان مقدس امامزاده عبداله، فرصت‌های گردشگری این شهر است.

محوطه و تپه باستانی؛ حکایت از قدمت دیرینه منطقه دارد

تپه تاریخی آوه در کنار این شهر قرار دارد که تاکنون با اقدامات باستان‌شناسی، سفالینه‌های بسیاری استخراج شده است که عمدتاً به دوره‌های پیش از اسلام و نیز برخی هم به دوره‌های بعد از اسلام تعلق دارند.

محوطه باستانی که کشف شده است نیز دارای محدوده‌ای، حدود یک و نیم در یک کیلومتر مربع شامل یک تپه بزرگ به ارتفاع 23 متر در وسط و تپه ماهورهایی در اطراف تپه اصلی است که دارای آثار مختلف تاریخی از دوران پیش از تاریخ تا دوران اسلامی است.

شهر زیر زمینی آوه

از سوی دیگر براساس اسناد تاریخی در زیر شهر فعلی آوه شهر 220 هکتاری تاریخی آوه قرار دارد که به دلایل نامعلومی در دوران مغول متروکه شد و بر اثر عوامل جوی فرو ریخته است.

گواه این موضوع رفت و آمد اروپایی‌ها در دوران قاجار و حفاری‌های غیرمجاز در این منطقه است که در تاریخ به وضوح از آن یاد شده است.

در زمان ناصرالدین شاه که رفت‌وآمد اروپاییان به ایران افزایش یافت این محوطه مورد تعرض و تجاوز اشخاص سودجو و حفاران غیرمجاز قرار گرفت و بسیاری از آثار به غارت رفت و مزین بخش موزه‌های غرب شد.

این شهر به دلیل قرار گرفتن در دشت؛ بافت مسکونی متراکمی دارد. بیشتر بناهای خانه‌های آن در یک طبقه و با سقف مسطح ساخته شده‌اند.

کاروانسرای صفوی بعد دیگر گردشگری آوه

بنای کاروانسرای آوه در دو روایت به دوره صفوی و ایلخانی بازمی‌گردد و یکی از آثار ملی به ثبت رسیده ایران است که در میان کاوشگران به کاروانسرای بی کتیبه نیز معروف است چرا که هیچ کتیبه‌ای در آن به چشم نمی‌خورد و اسناد آن به روایات تاریخ‌نگاران بازمی‌گردد. از ویژگی‌های این بنا، می‌توان به تمرکز معماری در ایوان جنوبی کاروانسرا اشاره کرد که بنا را قرینه ساخته است.

در کنار این ویژگی ورودی بزرگ و مستطیل شکل کاروانسرای آوه از دیگر مشخصه‌های معماری است که نظر هر بیننده را جلب می‌کند. ورودی مستطیل شکلی که در حدفاصل ورودی فضای ایوان و محل رفت و آمد کاروانسرا قرار دارد. وجود حجره‌هایی در اطراف حیاط  و بقایای دودکش‌هاش و بخاری‌ها از جاذبه‌های خاص کاروانسراست.

امامزادگاه آوه؛ جاذبه دیگر گردشگری منطقه

امامزاده شاهزاده عبداله اوجان، آوه، بنایی است که بین آوه و ساوه در نزديکى راه اصفهان به تهران قرار دارد که مربوط به امامزاده عبداله، فرزند بلافصل امام موسى الکاظم (ع ) است. این بنا دارای گنبد برجى است و از داخل به شکل هشت ضلعى درآمده است که به دوران سلجوقيان بازمی‌گردد است.

همچنین در ميان شهر آوه، گورستان وسيعى است که در قسمت شمالى آن، بقعه‌اى قديمى وجود دارد که در مورد صاحب مدفن و تاريخ ساخت بنا اطلاع دقيقى در دست نيست و از ساخته‌هاى دوره ديلمى و قرن چهارم که مورد اقبال و توجه مردم است.

به هر حال آوه به عنوان دومین قطب شیعه جهان اسلام دارای جاذبه‌های متعدد گردشگری است که با وجود اقامت‌گاههای مناسب در ساوه همجوار آوه، به چند روزی گشت و گذار می‌ارزد.

تمامی حقوق این سایت برای شهرداری اراک محفوظ است    شرایط استفاده    قوانین